Dørstokken



Dette er ein dørstokk i huset vi bur i. Vi har lagt nye golv, måla og fiksa, men dørstokkane er ikkje rørt. Eg trur heller ikkje vi skal pusse og gjera noko med dei, dei skal få vera som dei er. Dei er så sjarmerande, så fulle av historie og sjel. Desse dørstokkane talar til meg.

Her har mor mi sprunge med små jentebein, kanskje snubla, kanskje fått flis i foten. Her har bestemor mi gått med travle bondekoneføter, sikkert ansam og rask. Så vart ho eldre og meir sein og stiv, ikkje så lett på foten lengre. Men over desse dørstokkane har ho trødd og trakka, år etter år. 

Her har oldemor mi gått, og tippoldemor mi.... Dette er eit gamalt hus, her har det budd mange menneske gjennom tidene. Det ser ut som dørstokken har vore brun, før han vart grøn-grå. Det er ikkje skarpe kantar att, det er slite heilt ned til treet og blitt rundt og mjukt. Korleis kan eg gå på her med sandpapir og skrape? Korleis kan eg måle over så mange steg, så mange minne. 

Nei, dørstokkane skal få vera som dei er. Dei skal fortelja oss om tider som har gått, menneske som har levd, føter som har gått her. Dei fotspora som viser folka før oss, dei skal få leva vidare. 

Ingen kommentarer

Skriv en ny kommentar

Kirsten Inga Kamrud

Kirsten Inga Kamrud

60, Nord-Aurdal

Entusiastisk bygdekvinne, oppteken av bygdeliv og bygdekultur. Har tidlegare vore lærar og rektor, men er for tida på NAV pga sjukdomen ME. Skriv kronikkar i avisa "Valdres". Mor til tre og bestemor til fire! Veldig glad i å vera saman med barnebarna. Likar godt å lesa og skrive!

Kategorier

Arkiv

hits